Hopen helpt niet. Weten wel!

In de afgelopen 2 jaar heb ik zo langzamerhand zo'n 100 bijdrages geschreven hier op LinkedIn. Met veel respons, reacties en nieuwe connecties. Vaak ook persoonlijke berichten van mensen die deze bijdrages echt als een houvast beschouwden tijdens Corona. Zeer hartelijk dank voor het vertrouwen.

Uiteraard generaliserend viel me daarbij één ding in het bijzonder op. De hoeveelheid mensen die het leven ondergaan in plaats van het leven te creëren.

Mensen die wachten tot het beter wordt, in plaats van iedere dag te genieten ongeacht de omstandigheden. Meerdere keren heb ik geschreven in posts: 'Je hebt geen controle over alles wat er gebeurt, maar je hebt altijd controle over hoe jij reageert.'

Mensen die 'zich niet gek laten maken' of die realist zijn. Zelfde laken en pak. Ook zij leven slechts naar wat zich dagelijks aandient.

De meest gebruikte en misschien wel minst begrepen in deze serie is zij die 'hopen' Hopen dat het goed komt. Evenals realisme is ook hopen nog steeds angst en twijfel over wat er gaat gebeuren.

Misschien valt dat je tegen. Misschien vind je het niet prettig dat ik je er aan herinner dat ook jij wellicht nog iets zou kunnen veranderen aan jouw houding en jouw reactie op de wereld en vraag je je af: Hoe dan André? Ik kan alleen maar vertellen wat ik doe en misschien heb je daar wat aan.

Ik onderga mijn dagen niet. Ik creëer ze. Ik reageer niet. Ik sta in mijn kracht, neem 100% verantwoordelijkheid en creatieve, inventieve actie. Iedere dag zet ik zo mijn intentie. Op allerlei terreinen. Zo zet ik de intentie dat het een heerlijke dag wordt, ongeacht de omstandigheden. Zo zet ik de intentie dat ik me blij en gelukkig voel. Daarbij hoop ik niet. Ik ben niet realistisch. Nee, ik weet!

Ik weet dat alles goed is en komt. Ik weet dat ik blij en gelukkig ben en blijf! En is dat niet zo, dan weet ik dat ik het aankan en het nog steeds goed is. En dat herhaal ik meerdere keren per dag. Iedere dag. Inmiddels is het een gewoonte en denk ik er niet eens meer bij na.

Ja maar André, zo werkt dat toch niet?

Jawel hoor zo werkt het wel. Natuurlijk krijg je eerst stemmetjes in je hoofd die zeggen dat dit nergens op slaat. Die je vertellen dat het onzin is. Of doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Het is slechts weerstand. Je interne criticus die niets anders wil dan dat jij bent en blijft waar je bent en je dagen ondergaat. Luister er niet naar. Jij bent de baas in jouw hoofd. Jij bepaalt welke gedachten je toelaat en welke niet. Neem die controle.

Hopen, realisme werken niet. Intentie wel. Wéten dat het goed is en komt wel. Steeds opnieuw. Ook als het fout gaat. En wie weet krijg je wel meer dan je wist?! Mooi toch!

Fijne dag!